به نظر من بلوغ جنسی و بلوغ شخصیتی٬ دو عامل مهم و معیار باارزش برای آدم هاییه که تصمیم به ازدواج می گیرن. شاید خیلی ها فکر کنن که بلوغ جنسی یک چیز طبیعیه که برای همه اتفاق می افته. اما اگر کمی عمیق تر به این مسئله نگاه کنیم٬ نه تنها بلوغ شخصیتی به دست آوردنیه٬ بلکه بلوغ جنسی هم دقیقا همون طوره.

متاسفانه توی کشور ما این طور فکر می کنن که همین که دختری به سن 13-14 سالگی و پسری به سن 18-19 سالگی برسه٬ مناسب برای ازدواجه. زهی خیال باطل! آدم توی این سن و سال حتی نمی دونه خودش کیه؟ چه برسه به اینکه بخواد خونواده تشکیل بده! مخصوصن توی ایران و تو جامعه ی ما که آدمها با اولین آدمی که باهاش آشنا می شن و لمس اش می کنن٬ ازدواج می کنن! این روزها خبرهای ازدواج آدم های زیادی رو می شنوم که  تو این سن و سال هستن. به نظر من این یعنی یه ازدواج نا بالغ. اکثر والدین با ازدواج بچه هاشون موافق ان. ازدواج کردن برای دخترها٬ یک امتیاز محسوب می شه و  هر کسی بتونه امتیازه بیشتری رو کسب کنه – یعنی شوهر پک وپولدارتری رو تور کنه- آدم موفق تری به حساب میاد.

نمی فهمم چرا همه فکر می کنن که ازدواج "زودهنگام" به نفع جامعه ست؟ دانشگاه برنامه ی ازدواج های دانشجویی تشکیل می ده و  دولت با وام های خودش حمایت می کنه. مردم هم که از این حمایت ها خوشحال هستند. در حالی که ظاهرا این همه آدم که تو دادگاه ها برای طلاق اقدام می کنن و همیشه ی خدا با هم جنجال دارن٬ همون کسایی ان که زود ازدواج کرده بودن و به بلوغ ذهنی نرسیده بودن.

از اون بدتر اینه که همین آدم های نابالغ خیلی سریع بچه دار هم می شن و مسئول تربیت یک انسان!!!!

ما انقدر همه چیز رو ساده و سهل می گیریم  که هیچ وقت پیشرفت نمی کنیم.

پ.ن.1 خانم احمدنیا گفتن می خوان یه چیزی در مورد ازدواج بنویسن. منتظرم تا نظرشون رو بدونم.

پ.ن.2 کتاب دیالکتیک تنهایی متنیه از اکتاویو پاز که خشایار دیهیمی ترجمه کرده. خیلی جدید نیست. مال چند سال پیشه ولی اگه نخوندین پیشنهاد می کنم حتما بخونیدش. نکات جالبی در مورد عشق داره که فوق العاده س.